Aktualności

16 Maja - Wspomnienie św. Szymona Stocka, zakonnika

Data publikacji: piątek, 16-05-2025

Na podstawie najwcześniejszych wzmianek można stwierdzić, że Simon Stock był angielskim przeorem generalnym, znanym ze swojego świętego sposobu życia, który zmarł około 1265 r. w Bordeaux we Francji. Po jego śmierci cuda były odnotowywane przez osoby odwiedzające jego grób, a w XIV wieku w Bordeaux rozwinął się lokalny kult.

Około 1400 roku w Niderlandach pojawiła się osobna legenda o „świętym Szymonie”, który miał wizję Matki Bożej, w której ukazała mu się Ona nosząca szkaplerz i obiecała: „To przywilej dla ciebie i twoich braci: ktokolwiek umrze nosząc go, zostanie zbawiony”. W ciągu kilku lat obie opowieści połączono, a Simon Stock, Przeor Generalny, został uznany za osobę, która miała wizję Matki Bożej. Połączona opowieść szybko została rozbudowana o wyimaginowane szczegóły biograficzne z życia Szymona, takie jak jego narodziny w Kent, jego życie przez kilka lat jako pustelnika w pniu drzewa i jego autorstwo Flos Carmeli, pięknego karmelitańskiego hymnu ku czci Matki Bożej (który w rzeczywistości został znaleziony w XIV wieku, a zatem poprzedza legendę). Pełny biogram, wzbogacony o legendę można przeczytać KLIKAJĄC TUTAJ

Szkaplerz karmelitański i jego bractwa

Szkaplerz składa się zasadniczo z dwóch kawałków materiału, związanych cienkimi sznurkami, które spoczywają jeden na ramionach (między „łopatkami”), a drugi na piersi. Przedmiot, używany obecnie w celach dewocyjnych, pochodzi od „nocnego” szkaplerza używanego przez osoby zakonne, aby nigdy nie musiały nie nosić swojego właściwego stroju, nawet w nocy.

W połowie XIII wieku ludzie świeccy zaczęli przyłączać się do Zakonu, aby dzielić się korzyściami duchowymi. Był on również oferowany przez Zakon jako wyraz wdzięczności i uznania dla dobroczyńców. Szkaplerz ostatecznie stał się zwyczajowym sposobem przekazywania habitu osobom świeckim i wynikającej z tego prawnej i duchowego przyjęcia do rodziny zakonnej. Biały płaszcz, znak Zakonu w średniowieczu, był dawany osobom świeckim w momencie ich przyłączenia.

Zaczęły krążyć opowieści o cudownym darze habitu od Pana lub Matki Bożej dla założycieli lub świętych różnych Zakonów. W rezultacie istnieje wiele szkaplerzy. Wyróżniają się różnymi kolorami i obrazami, właśnie ze względu na szerokie ich używanie przez różne rodziny zakonne, a z czasem jako znak konsekracji według różnych form duchowości.

Od końca XV wieku karmelici zaczęli przekazywać szkaplerz, który był uważany za habit Zakonu dla osób świeckich, które miały być agregowane do Zakonu. Tak narodziło się Bractwo Szkaplerza, które ostatecznie praktycznie wyparło lub zastąpiło poprzednie formy włączenia świeckich do Zakonu. Te bractwa znajdowały się również w kościołach nienależących do Zakonu.

Typowym elementem pobożnego używania habitu zakonnego wśród świeckich było to, że albo Nasz Pan, albo Matka Boska dawali go zakonnikom. Z karmelitańskimi szkaplerzami wiążą się dwie wizje — obie z udziałem Matki Boskiej i obie wątpliwe jako wydarzenia historyczne. W przypadku objawienia się św. Szymonowi Stockowi podobne opisy wizji są stale znajdowane w tradycjach różnych rodzin zakonnych.

Same początki Zakonu odnoszą się z jednej strony do opieki Maryi, a z drugiej do „poświęcenia” karmelitów tej, która jest uważana za panią, Królową, ponieważ Maryja jest Matką Pana. Nawet po opuszczeniu Ziemi Świętej karmelici nadal uważali się za poddanych Pana Jezusa, a zatem i jego Matki.

Członkowie większości bractw w XVII i XVIII wieku pokazują, że były one otwarte na ludzi ze wszystkich klas: szlachtę, klasę średnią, robotników, chłopów, rzemieślników — zarówno bogatych, jak i biednych. Ten rodzaj jedności wśród członków z różnych środowisk społecznych trwał długo. Była to cecha charakterystyczna bractw szkaplerznych, odróżniająca je od innych typów bractw, nawet religijnych.

Likwidacja grup religijnych w XIX wieku niemal całkowicie zniszczyła sieć bractw szkaplerznych. Te, które przetrwały, bardzo często nadal istnieją bez większego kontaktu z Zakonem. Dzieła miłosierdzia prawie całkowicie zniknęły, a to, co pozostało, było bardziej filantropijne niż chrześcijańska dobroczynność. Wraz z Kodeksem Prawa Kanonicznego z 1917 r. bractwa zostały zreorganizowane. Nabożeństwo szkaplerzne rozwijało się coraz bardziej jako znak opieki Maryi, z aspektem poświęcenia się Maryi i wymaganiami przymierza zawartego z Maryją, które zostały teraz spisane.

Teraz, aby cieszyć się przywilejami związanymi ze szkaplerzem, wystarczy go otrzymać od osoby upoważnionej i mieć swoje nazwisko wpisane do ogólnego rejestru bractwa Zakonu. Ta możliwość została rozszerzona na wszystkich księży, a potrzeba posiadania rejestru wpisów została zniesiona. Tak zwana „Reguła Trzeciego Zakonu Karmelitańskiego” ustanowiła normy ewangelicznego sposobu życia. Dokument odzwierciedla wartości karmelitańskie, proponując zaangażowanie w modlitwę, sakramenty, dzieła sprawiedliwości i budowanie osoby ludzkiej zgodnie z planem Bożym.

tłumaczenie artykułu ze strony OCARM.ORG